Rehabilitacja Wrocław Spa

METODA McKENZIE – jest to system diagnostyczno-terapeutyczny, który oparty jest na znajomość wzorów objawów oraz na analizie zachowania się dolegliwości i mechaniki stawów.

Metoda ta powstała w latach 50-tych jej założycielem jest Robin McKenzie nowozelandzki fizjoterapeuta. Doskonalił ten system przez wiele lat i zauważył, że wykonywanie pewnych powtarzanych ruchów oraz przyjmowanie odpowiednich statycznych pozycji ciała przynosi pacjentom ulgę.

Istotą tej metody jest to, że pokazuje pacjentom jak mogą sobie sami radzić z bólem. Jej podstawa jest samowystarczalność i samodzielność.

Metoda McKeznie leczy przyczynę dolegliwości, a nie jej skutki.

Za około 90% problemów z kręgosłupem odpowiedzialny jest krążek międzykręgowy.

Najważniejszą częścią metody jest wywiad przeprowadzany z pacjentem, na  podstawie, którego określane jest dokładne miejsce i kierunek uszkodzenia krążka międzykręgowego (dysku) w kręgosłupie. Dalej dobierane są odpowiednie pozycje statyczne lub ruchy, które pacjent wykonuje sam lub z pomocą terapeuty.

Cechy wyróżniające metodę McKenziego od innych metod:

-       powtarzane ruchy wykorzystywane do oceny i leczenia

-       akcent położony na niezależność pacjenta

-       unikalnie stwarzania zależności od terapeuty

-       wykorzystywanie minimum interwencji ze strony terapeuty

-       kombinacja ćwiczeń oraz interwencji terapeuty w razie konieczności

-       użycie ćwiczeń do zwalczania bólu

Prekursorem tej terapii jest japoński chiropraktyk Dr Kenzo Kase. Początkowo metoda ta była stosowana jedynie w Korei i Japonii w sporcie i u ludzi z problemami reumatologicznymi.
Po raz pierwszy w Europie pojawiła się 1998 roku w Niemczech, Włoszech oraz Portugalii, w Polsce od 2004 roku.

Dzięki tej metodzie możliwe jest osiągniecie doskonałych rezultatów poprzez działanie sensoryczne plastrów kinesiology tape. Jest to możliwe dzięki możliwości samoleczenia naszego organizmu, która sama w sobie jest patologiczna natomiast kierowana pozwala na przywrócenie i zachowanie odpowiedniej funkcji.

Każda aplikacja jest poprzedzona badaniem, oceną układu mięśniowo-powieziowego, w której to wykorzystuje się odpowiednie testy przesiewowe. Metoda ta nie jest oparta na stosowaniu gotowych szablonów dla poszczególnych schorzeń, jest jedna z najbardziej rozwijających się metod fizjoterapii.

Plastry wykorzystywane do terapii maja bardzo zbliżone właściwości do naszej skóry. Są one wodoodporne, przepuszczają powietrze, utrzymują się od kilu dni nawet do kilku tygodni i co ważne nie ograniczają czynności higienicznych. Wykonane są z wysokiej jakości bawełny, a warstwa klejąca jest 100% akrylu ( bez domieszek lateksu) dzięki czemu zniwelowana jest możliwość występowania podrażnień na skórze pacjenta.

Dysfunkcje stawowe są w większości powodowane przez nierównowagę mięśniową, którą możemy wyrównywać odpowiednio aplikując plaster nie na miejsce objawu (staw) , ale na przyczynę ( mięsień). Ten sposób myślenia daje nieograniczone możliwości pracy z pacjentem z zastosowaniem plastra.

Plaster kinesiology tape można stosować w:

• fizjoterapii,
• walce z bólem, obrzękami,
• w terapii blizn,
• w terapiach neurorozwojowych dzieci,
• u kobiet w ciąży,
• zaburzeniach neurologicznych,
• terapii pooperacyjnej,
• w ortopedii,
• pediatrii,
• i wielu innych

Masaż klasyczny (leczniczy) – jest stosowany aby przyspieszyć procesy naprawcze, a przede wszystkim złagodzić i znieść ból, który jest następstwem przeciążenia narządu ruchu. Są to  specyficzne rękoczyny (głaskanie, rolowanie, rozcieranie, ugniatanie), które wpływają na tkanki ustroju człowieka. Celem tego masażu jest oddziaływanie na skórę, powięź, mięsnie, kości, ścięgna czy też tkankę tłuszczową, układ krwionośny i chłonny człowieka. Masaż możemy podzielić na całkowity lub częściowy.
Masaż całkowity obejmuje całe nasze ciało i trwa około 50-60min. Natomiast masaż częściowy obejmuje pewną część naszego ciała np. odcinek lędźwiowy i trwa 20-30min.

Metoda ta ma za zadanie torowanie ruchu poprzez proprioceptywną stymulacje nerwowo-mięsniową, jest metodą pracy nad  utraconą funkcją przez pacjenta. Wykorzystuje ona funkcjonalność i skupia się na odzyskaniu zagubionych funkcji. Opiera się na wykonywaniu automatycznych, kompleksowych wzorców ruchowych, które przebiegaj najczęściej skośnie (diagonalnie). Terapia ta jest zgodna z odczuciami pacjenta jest wiec bezbolesna i funkcjonalna, gdyż wykonywane ruchy są naturalne.

Jest to metoda:

• przyjazna dla pacjenta- oparta na bezbolesnej pracy, wykorzystującej silne odcinki ciała i umiejętności chorego do ułatwiania reedukacji utraconych funkcji
• duża efektywność prowadzonej terapii, wynikająca z dokładnej analizy problemu i ukierunkowanych oddziaływań
• wysoki poziom bezpieczeństwa terapii wynikający z integracji zabiegu z diagnostyką, . możliwość pracy z chorym na każdym poziomie dysfunkcji – zabezpieczenie terapią wszelkich funkcji od ruchowych do wegetatywnych,
• wysoki poziom edukacji pacjenta, oparty na współuczestnictwie w planowaniu terapii oraz kontynuacji ćwiczeń w formie programu domowego

Terapie ta stosuje się:

• po udarach
• w SM
• skoliozach
• MPDz
• pourazowych porażeniach
• przy uszkodzeniu narządu ruchu

Ćwiczenia ogólnousprawniające – przyczyniają się do poprawienia ogólnej sprawności organizmu czyli: wydolności, koordynacji ruchowej, kształtowania prawidłowej postawy, płynności ruchów, wytrzymałości, siły oraz zachowania zakresów ruchu w stawach. Ćwiczenia te mogą być wykonywane z różnymi przyrządami.

Ćwiczenia synergistyczne – polegają one na wykorzystaniu zjawiska promieniowania ruchu. Celem jest uzyskanie na drodze skrzyżowanego odruchu fizjologicznego napięcia izometrycznego mięśnia co prowadzi do lepszego ukrwienia, dotlenienia oraz odżywienia mięśnia (np. pod opatrunkiem gipsowym). Ćwiczenia synergistyczne dzielimy na: kontralateralne oraz ipsilateralne.

Ćwiczenia czynne z oporem – ćwiczenia te wykonuje pacjent pokonując siły zewnętrzne (np. ręka terapeuty), które przeciwdziałają wykonywanemu ruchowi. Celem tych ćwiczeń jest zwiększenie siły i wytrzymałości ćwiczonych mięsni.

Ćwiczenia czynne wolne – polegają one na samodzielnym wykonywaniu ruchów przez pacjenta z pokonaniem ciężaru ćwiczonego odcinka ciała. Celem tych ćwiczeń jest zwiększenie wytrzymałości oraz siły mięśniowej, utrzymanie zakresów ruchów w stawach i poprawa koordynacji ruchowej.

Ćwiczenia izometryczne – ćwiczenia te polegają na napinaniu mięśni bez znacznej zmiany ich długości (bez ruchu w stawie). Celem tych ćwiczeń jest przeciwdziałanie zanikom mięśniowym, zwiększenie masy i siły mięśniowej oraz utrzymanie aktywności mięśniowej w obrębie unieruchomionej części ciała.

Rozciągania (redresje) – są to ćwiczenia jak i również inne działania prowadzące do zniesienia przykurczy w stawach i zwiększenia w nich ruchomości. Używa się do tego odpowiednio dobranej siły.